مورچه خورت - مورچه خورت از نگاه زبان فارسی

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

مورچه خورت از نگاه زبان فارسی

مورچه خورت از نگاه زبان فارسي:

اين واژه به دوگونه ي تلفظ رايج است وبرخي آن را(مورچه خوار)وبرخي (مورچه خورت)مي گويندومي نويسندودر منابع مكتوب نيزچنين است . (مورچه خورت )درتقطيع بصورت (مور+چه +خورت )درمي آيدجزءاول (مور)همان مورمعروف است ، مورهمان حيوان كوچك ومورچه همان موردانه كش است .مي دانيم كه آريايي هابه نامگذاري ديه هاوامكنه بنام (مور)تعلق خاطر داشته اندومورچه به همين دليل نام ديه قرارميگيرد اما (خورت ) صورت پهلوي ماضي مطلق (خوردن است )وتبديل (ت )به (دال )قاعده مطلوب ورايج تطورزبان ميباشدونامگذار ميخواهد بگويداينجا(مورچه خورده است )يا ندارديا كم دارد.اما درصورت (مورچه خوار)دوجزءنخستين به شرح گذشت واما جزءسوم (خوار)اسم فاعل خوردن است وهمچنين به معناي خوار وزبون بنابراين درنامگذاري ميخواهد بگويداينجا مورچه وجود نداردوخورده شده است ویا مورچه کم بوده است .

+ نوشته شده در شنبه سیزدهم بهمن 1386ساعت 12:30 توسط تاریخ نگار |